Total Pageviews

Thursday, September 24, 2026

हम कैसे हो गए और कैसा हो गया अमेरिका

 हम कैसे हो गए और कैसा हो गया अमेरिका

साल बीतते गए

खबर ही न हुई

हम बदलते गए

खबर ही न हुई

भूल गए हम वादे

न बदलने के

दृढ़ मान्यताएं

लाए थे जो साथ

कब ढीली पड़ती गईं

खबर ही न हुई

स्वदेश में परदेशी बन गए कब

खबर ही न हुई

परदेस अपना हो गया कब

खबर ही न हुई

अमेरिका भी बदलता गया

खबर ही न हुई

लगता था जो चमकीला

चमक उसकी कब घटती गई

खबर ही न हुई

अनावश्यक लगती थीं

जो सुविधाएं

कब आदत बन गईं 

खबर ही न हुई

बच्चे कब अमेरिकन बन गए

खबर ही न हुई

होता होगा कहीं अन्याय हम पर

या जातिभेद, रंगभेद, पर

अनजान हम ऐसे कि

खबर ही न हुई

अब बने बुद्धिमान

और थोड़े धनवान

पर जीवन कहाँ बह गया

खबर ही न हुई


- मीनल  पन्ड्या


मूल भाव (भावार्थ):

यह कविता प्रवासी भारतीयों (विशेषकर अमेरिका में बसे गुज़राती समुदाय) के मन के द्वंद्व, समय के बीतने और अनजाने में आए बदलावों को बहुत सादगी से दर्शाती है। इसमें अपनी जड़ों को भूलने का मलाल, नए देश को अपनाने की प्रक्रिया, और जीवन के अंतिम पड़ाव पर समझ आने वाली सच्चाई की भावुक झलक है।

Wednesday, September 9, 2026

कैसे थे हम और कैसा था अमरीका

 जब हम आये थे अमरीकामे

 

कैसे थे हम और कैसा था अमरीका

जवा और आशावान

शायद थोडे नादान

और थोडे नवशीखे

कोई कहे हमे थोडे मुर्ख भी

आधे पके, आधे कच्चे

ऐसे आये हम ये किनारे

जोशवान, आशावान, उमन्गसे भरपुर

लगे सफ़लताकी दौड दौड़ में

 थी भी नयी भुमि शक्यताओ से भरपुर

 

और

अमरीका भी बुला रहा था हाथ फैलाकर

हम भी शिखने लगे नये रीत रसम

नये लगते सब विचार

समय के साथ हम भी बदलते रहे

थोडे समजे, थोडा शीखे

और अपने आप बने भारत के प्रतिनिधि

बात हो धर्मकी

भारतके इतिहासकी, राजकारणकी, या  सस्क्रुतिकी

बीन समझ हम बाँटते रहे अपना आधा ज्ञान

जीसने भी पुछा

और अगर ना भी पूछा

हम बाँटते रहे

अमरीका भी था सहदसे भरपुर

सहद बोलने में, सहद खाने में

और सहद अत्र तत्र 

तक मीले सर्वत्र

अनजान थे हम अभी तक काचकी छत से

या जातिभेद से

या अमरीकाके इतिहास या भूगोलसे

बस थे खुश खुश

क्योकी हमारे पास था

हरा कार्ड और हरा डॉलर

 ऐसे थे हम और ऐसा था अमरीका

जब हम आए थे यहाँ



मिनल पड्या

Wednesday, May 20, 2026

All depart

Slowly they left 

Each one by one

somewhere...as if melted in the ether

leaving the aroma of

their memories

built over decades...and decades

Now, enjoying a  good movie

or a book

or eventful newscyle, 

a life event, incomplete

remain unshared

undiscussed

How do I reconcile

that a part of me is lost

with each passing


Saturday, November 15, 2025

પરદેશ સ્વદેશ ની સીમા

સીમાઓ પરદેશ સ્વદેશની  

ગુંચવાઇ ગઈ

નવા જમાનાની તાસીરમા

પારકા પોતાનાની રેખાઓ 

ચહેરાઈ ગઈ આજની દુનિયામા

સાચુ શુ ખોટુ શુ એ 

ભુસાઇ ગયુ 

આધુનિકતાના પરિવેશમા

માત્રુભાષા વટલાઇ ગઈ

ગુજલીશના આવેશમા

શિરો, લાડુ રંગાઇ ગયા

કેક ચોકલેટના રંગમા

આવો ઉજવીએ

આ નવા યુગમા

વસુધેવ કુટુબ્કમ 


મીનળ 







Monday, July 14, 2025

પહેલુ સુખ

 પહેલુ સુખ તે અલાર્મ વગર ઉઠ્યા

બીજુ સુખ તે વાયફાય મળ્યા

ત્રીજુ સુખ તે સ્ટોક માર્કેટ ફ્ળ્યા

ચોથુ સુખ તે ફોનમા ડેટા

 

Saturday, April 19, 2025

કાળ ની કળા

સખી આજ મે સહુને એક સાથે

વ્રુધ્ધ ભાળ્યા

ને જોયો સમયને સરકતો 

હજી હમણા

હતા જે યુવાથી ભરપુર

સજ્જ શણગારથી સૌ

જ્યારે મળતા મેળામા

કે મેળાવડામા

ગરબામા કે હોળી દિવાળીમા

સૌ ચમકતા આભુષણોથી 

તંગ મુદ્રામા  

તંગ કપડામા

જોયા આજ એ જ સૌને 

ઢીલા  ચહેરે, ઢીલા પગલે

થોડી ઝાખપ કપડામા

ને થોડી ઝાખપ ચાલમા

સમય લઈ ગયો તેજી

જીંદગીની દોડધામમા

આજે મળ્યા એક મેળામા

અને  સૌને જોયા એકસાથે

કેવા બદલાયેલા સૌ 

જાણે કોઈ અદ્રશ્ય કાળે 

વસાહત આખી પર

કરી દીધી હતી કોઈ કળા


મીનળ પંડ્યા

Sunday, January 26, 2025

અમદાવાદ

અમદાવાદ

તુ રુપાળુ, તુ રંગીલુ

નીત નવિન રુપ તારુ

દિવાળીમા ઝળહળાટ ચમકતુ

નવરાત્રીમા થનગનતુ

ઉનાળામા લપાતુ ઘરમા

ચોમાસામા ભીંજાતુ લચપચ

ઉતરાણમા આભ આબતુ

હોળીમા રંગે રંગાતુ

શિયાળે થરથરતુ

લગ્નનની ઋતુમા  મહાલતુ

ભાજીપાઊ ને ગાંઠીયા ઝાપટતુ

વાતોમા ચંગે ખીલતુ 

વ્યવહારમા ડાહ્યુ

પૈસામા પારધુ

આ મારુ અમદાવાદ 


મીનળ